نشانی

چه سرگردان است این عشق

که باید نشانی اش را

از کوچه های بن بست گرفت

چه حدیثی است عشق

که نمی پوسد و افسرده نیست

حتی آن هنگام

که از آسمان به خانه آوار

شود

احمدرضا احمدی

بهارانه

دختران خندان ، باریک ، شاد

روسری ها آبی، کوچک ، رو به باد

گیسوان تیره و روشن ، پیراهن سبز ،
( شاید هم صورتی)

سینه ها جمع ، ایستاده ، آماده ، خواهنده، خواننده ،

بوی بهار ، باد خوب

بهار هم جنس هم آغوشی است ، بهار مال دختران است

عیدشان مبارک

آسوده باش

بی تاب بود و میلرزید، آهسته سرکی دراز کرد به بالینم

صدای نفسش بود و نبود. انگار فراموشش میکرد و

دوباره یادش می آمد

خس خس نفس مرا نیز گاه و بیگاه دید ،
گویی هر کدام والسلام دیگری بود

آسوده شد ، آرام گرفت ، رفت

بانو ! آسوده برو

فاتحان جاوید

روزگاری تمامی کوچه های بن بست را

پر بوسه طی میکردم

این روزها ، بی تو اما تمامی جاده ها

.ساکنند و خموش

ببین ما فاتحان جاوید بن بست های دیروز

چگونه مسخ پیچ و خمهای بی انتها شدیم

_________

.

دوباره ها

،دوباره از نو مینویسم

حال همه ما

... خوب است

پیرانه سر

این د ل کودک، مرا

با چوبدستش

. بسیار هی هی کرده
خسته ام بانو

.از بسکه هی هی نرسیدم

...و این طبیعت منحرف

اینجایم

به خطا گفتندم

!که هوایی گشتی ای سوسو

،زمینی بودم اما

،گاهی نیز آسمانی

.هوایی اما هرگز

_______

.

هوای خوش

اصلا چکارشان داری؟

اينان که مونس همين دو سه روزِ گُلند و گلبرگند

اين درخت هم که از خودشان است

يک هفته‌ای می‌آيند همين حدود ما و

هی هوای خوش و

...بعد هم می‌روند جائی دور آن دورها

سید علی صالحی

آن سرش پیدا

ِ سوختم در بازی

.الِِچ ، بلِِچ

ازدفتر اشعار نانوشته هستی

بی بهونه

به تو ار نظر حرام است بسی گناه دارم

چو که ترک سر بگفتم چه غم کلاه دارم

!

..رسم سرای

،هی وارون وارون وارونه

،روزگار دورون دورونه

چشم سیاه

خبر داری که این دنیا همش رنگِ ؟


تو این دریای چشمای سیاهو پس چرا داری؟

پژواک

در چراگاه نصیحت

ش

آ هسته میگویمت و بی منت حرف زائد

بگذار ناشنیده من در پس بازدم های ابرگونت تار بماند

تا کسی را یارای دیدنش هم نباشد
.
.

.

من ، دلواپس ِ آنان ِ پشت پرده ام

روزتان مبارك

،و چه بسيار روزگارانيست كه دلبركان آشناي اينان

در جاهايي دور از اين ديار ِ بسيار دور

چيزي را به يادگار جا گذارده اند

،و ديگراني مثل همه ما

،مردمكان چشمان سو سوي خود را به اميد نگاهي

نگاهكي ويا حتي غباري

.نمي بندند

بي دست و پا، دل

بانو! معذور داريدم

.. كه پايم در گل است

خوانده

و من مهرورزي را آموختم

در همان نيم سايه سار كوه ها و دره هايش

با تجربه سرانگشتان برهنه و بي پروا

كه از پس هر دم دم ريز و تندش ، نيم چهره سرخ ميگردد و

!نيم روي زرد

در نهايت چه كسي ميفهمد در پيچاپيچ بازي رود و دريا

خوانده كدامين است؟