روزتان مبارك

،و چه بسيار روزگارانيست كه دلبركان آشناي اينان

در جاهايي دور از اين ديار ِ بسيار دور

چيزي را به يادگار جا گذارده اند

،و ديگراني مثل همه ما

،مردمكان چشمان سو سوي خود را به اميد نگاهي

نگاهكي ويا حتي غباري

.نمي بندند

بي دست و پا، دل

بانو! معذور داريدم

.. كه پايم در گل است

خوانده

و من مهرورزي را آموختم

در همان نيم سايه سار كوه ها و دره هايش

با تجربه سرانگشتان برهنه و بي پروا

كه از پس هر دم دم ريز و تندش ، نيم چهره سرخ ميگردد و

!نيم روي زرد

در نهايت چه كسي ميفهمد در پيچاپيچ بازي رود و دريا

خوانده كدامين است؟

فکر سرخ

در دل دل ِ ، تنگ نفس ِ ، گذاشتن و

، نگذاشتن ِ این آخرینِ ِ مانده

،پا به پا میشود فکر

!این سرخینه برگ خروج

Dressed in simple white

will you take this man,

to be your wedded husband,

to honour and love, in the eyes of God above..

تا ندانند رقیبان

دل و جانم به

... تو مشغول و

: پ ن 1

من هیچکدام از این

سه نفر نیستم

من صرفا عکاسم

!میدانم چه باید بکنم

شمیم عطر کیست؟

.دیر روزگاریست که می آید

اما می آید؟

یا رفت و ...؟

اما من ! ؟ باید به انتظار بنشینم یا خاطره اش کنم؟

، آه! میدانم که

( بوییدنش ( به شهادت آن شاعر اطواری

!لا جرم است